روزنامه جهان صنعت

با توجه به تحولات پرشتاب و پیچیده در منطقه و همچنین پیرو یادداشت قبلی خود با عنوان «خطی نبودن مذاکرات بین کشورها»، اینک بر آنم تا براساس همان چارچوب نظری، به تحلیل واپسین اقدامات واشنگتن و بازیگران منطقه‌ای بپردازم.

تصور نمی‌شود که کسی از احمقانه خواندن پاسخ ایران به ایالات‌متحده از جانب ترامپ، متعجب و شگفت‌زده شده باشد.

تیم مارشال در کتاب ارزشمندش «جبر جغرافیا» جمله‌ای دارد که برای همیشه در ذهن می‌نشیند: «کشورها ممکن است آرزوهای بزرگی داشته باشند اما زمین معمولا نقشه خودش را اجرا می‌کند.»

بحث‌های تندی درباره اینکه برای پایان دادن به جنگ آیا می‌توان از هنر مذاکره استفاده کرد و با مذاکره به اهداف و خواست‌های کشور دست یافت یا نه، صورت گرفته است.

جنگ آموزگاری خشن است. آنچه  هزار تریبون و‌ هزار تحلیل نتوانسته آموزش دهد یک موشک در چند ثانیه حک می‌کند.

با اینکه در روزهای گذشته منازعه دریایی ایران و آمریکا در خلیج‌فارس، تنگه هرمز و دریای عمان به نقطه جوش نزدیک شد و درگیری‌هایی میان دو طرف رخ داد اما آمریکایی‌ها بلافاصله تاکید کردند که هنوز آتش‌بس میان ایران و ایالات‌متحده برقرار است.

 به بیانی کاربردی، ویژگی متمایز دوره‌های گوناگون تاریخی، نزدیک، کارآمد، هماهنگ و سودمندترشدن روابط انسان‌ها به‌منظور تحقق اهداف جمعی است.

مانند کسانی که کودکان را از عصبانی شدن پدر و مادر می‌ترسانند، همکاران و دستیاران دونالد ترامپ و رسانه‌های هم‌سوی ایالات متحده و اسرائیل، ایران را از غیرقابل پیش‌بینی بودن ترامپ می‌ترسانند.

 تحولات شتابان خاورمیانه و خروج امارات متحده عربی از اوپک، صرفا نشانه‌هایی از فروپاشی نظم کهنه نیستند بلکه بیش از هر چیز طلیعه‌دار ظهور عصری نوین از گذار هستند.

 بیایید تعارف را کنار بگذاریم. جنگ اخیر فقط چند موشک و چند روز التهاب نبود بلکه یک شوک واقعی به قلب نظم انرژی جهان بود؛ شوکی که جریان کلان سرمایه را از مدار قبلی خارج کرد.