روزنامه جهان صنعت

 ایران روزهای دشواری را در بخش اقتصاد تجربه می‌کند که شاید کمتر دیده شده بود به‌طوری‌که حال و روز ناخوش اقتصاد هر سه پایه بنیادین را دربرگرفته است.

 جنگ، برخلاف یک رقابت ورزشی مانند کشتی یا بوکس که در چارچوب مشخصی برگزار می‌شود، مرز نمی‌شناسد.

ايران در شرايط پساجنگ ایران در تله‌ی «ترمیم ظاهری» و شعارهای شتاب‌زده گرفتار شود. نگاه واقع‌بینانه به ‏وضعیت موجود، چنان‌که دکتر علیرضا یاوری تحلیل می‌کند، نشان می‌دهد که آسیب اصلی نه فقط در ‏خسارت‌های فیزیکی، بلکه در اخلال زنجیره‌های تولید نهفته است؛ جایی که لرزش صنایع مادر همچون فولاد و ‏پتروشیمی، کل اکوسیستم صنعتی و پایین‌دستی را زمین‌گیر می‌کند. تمرکز بر هوش مصنوعی یا صنعت نسل ‏چهارم، بدون اصلاح زیرساخت‌های پایه، تأمین انرژی پایدار، اینترنت قابل‌اتکا و احیای بهره‌وری، چیزی جز ‏ویترین‌سازی بی‌بنیان نیست. مسیر واقعی بازسازی از ترمیم گسستِ تاریخی میان صنعت و دانشگاه، آزاد کردن ‏ظرفیت‌های بخش خصوصی و بازگشت هوشمندانه به زنجیره ارزش جهانی می‌گذرد؛ جایی که اقتدار صنعتی نه ‏با مونتاژ منفعلانه، بلکه با تحقیق‌وتوسعه‌ی مسئله‌محور و بنیان‌های فناورانه‌ی اصیل شکل می‌گیرد.‏

تهدید جنگ امروز دیگر یک فرضیه یا سناریوی دور از ذهن نیست بلکه به‌عمیق‌ترین لایه‌های هستی حکمرانی ایران نفوذ کرده و اقتصاد، سیاست و جامعه را همزمان به‌چالش کشیده است.

افزایش مداوم قیمت‌ها و مدیریت نادرست منابع، اقتصاد ایران را در وضعیتی مشابه بازی مار و پله گرفتار کرده است.

حملات ایالات متحده به زیرساخت‌های جنوب کشور، فشار معیشتی مردم را تشدید و اقتصاد ایران را در معرض بحران‌های عمیق‌تر قرار داده است.

اقتصاد ایران در شرایطی قرار گرفته که نه در وضعیت جنگ قرار دارد و نه به صلحی پایدار رسیده است. این بلاتکلیفی بیش از هر عامل دیگری، روند تصمیم‌گیری اقتصادی را مختل کرده است.

امروز به‌جای پرسش‌های ویژه از مدیران حوزه‌های گوناگون می‌خواهیم یک پرسش کلی درباره یک مساله مهم را طرح کنیم .

اقتصاد ایران زمانی وارد بحران می‌شود که آخرین مشتری یک واحد تولیدی نیز از چرخه اقتصاد حذف شود.

یک روز برق کارخانه قطع می‌شود، روز دیگر بخشنامه صادراتی تغییر می‌کند، چند روز بعد بانک مرکزی از صادرکننده می‌خواهد ارز خود را با قاعده‌ای تازه بازگرداند و در پایان ماه نیز دولت با افتخار اعلام می‌کند برای حمایت از تولید برنامه‌ای تازه نوشته است. تولیدکننده ایرانی مانده به‌کدام حرف اعتماد کند و بر پایه کدام تصمیم برای آینده سرمایه بگذارد.