روزنامه جهان صنعت

روزه جمهوری اسلامی با دو کشور به هم سنجاق‌شده آمریکا و اسرائیل که از 9اسفند سال گذشته شروع شد پیامدهای قابل اعتنایی در سیاست خارجی و نیز مناسبات داخلی در ایران داشته و هنوز زود است درباره همه پیامدها بتوان حساب و کتاب کارشناسانه کرد.

 دونالد ترامپ، رییس‌جمهور آمریکا و حلقه اول یارانش در کاخ سفید پس از 40روز جنگ با جمهوری اسلامی به اینجا رسیدند که آتش‌بس برایشان کارسازتر است و این کار را کردند.

 هنوز آدم‌های بانفوذی در کشور هستند که بر تصمیم‌های اقتصادی- سیاسی موثرند و شوربختانه نمی‌دانند یا نمی‌خواهند بدانند «ارز»‌های معتبر مثل دلار و یورو و پوند کالایی هستند مثل ‌هزاران کالای دیگر مثل سنجاق قفلی یا نان یا برنج. ویژگی همه کالاها این بوده که قانون طلایی عرضه و تقاضا بر آنها جاری است.

 بدون رودربایستی بدانیم و به این تن دهیم که میلیونها ایرانی که با بد و خوب زندگی و بالا و پایین روزگار آشنایند از این روزهایی که در آن به سر می‌بریم سردرگم شده و با دلهره نبودن چشم‌انداز روشن آینده دست‌وپنجه نرم می‌کنند.

حالا 23‌روز از آتش‌بس اتفاق افتاده داده میان جمهوری اسلامی و آمریکا سپری شده و شهروندان ایرانی پیامدهای دشوار نه جنگ‌، نه توافق را بر دوش می‌کشند.

جمهوری اسلامی به این باور بدون برگشت رسیده که نباید گامی به پس نهد و جوری نشان دهد که دشمن بوی ناتوانی از آن به بینی‌اش برسد.

 آخرین حربه‌ای که آمریکایی‌ها برای ادامه جنگ بدون شلیک موشک و بمباران به کار گرفته‌اند محاصره دریایی ایران است.

خانواده چهارنفره‌ای را می‌شناسم که شامل یک زن و همسرش به اضافه دوپسر 25 و 27 ساله است. زن خانوار تا پیش از جنگ 40 روزه راننده سرویس دبستان در منطقه خودشان بود، پسر بزرگ در شغل تولید ظروف سرامیکی شاغل بود.

رسانه‌های سخت‌گیرتر به آمریکا، اروپا و اسرائیل و نیز اصلاح‌طلبی سیاسی این روزها درباره روزگار تیره‌شده مردم کشورها و منطقه در بالا یادشده، خبرهای پرشماری از رسانه‌های همان کشورها به فارسی برگردانده و منتشر می‌کنند. 

 مدیران سیاسی- نظامی و اداره‌کنندگان جنگ در جمهوری اسلامی در وضعیت دشواری قرار دارند و بدون تردید فرصت ندارند به شهرها بروند و به دکه‌های فروش روزنامه‌ها و مجله‌ها سری بزنند.