روزنامه جهان صنعت

جمهوری اسلامی به این باور بدون برگشت رسیده که نباید گامی به پس نهد و جوری نشان دهد که دشمن بوی ناتوانی از آن به بینی‌اش برسد.

 آخرین حربه‌ای که آمریکایی‌ها برای ادامه جنگ بدون شلیک موشک و بمباران به کار گرفته‌اند محاصره دریایی ایران است.

خانواده چهارنفره‌ای را می‌شناسم که شامل یک زن و همسرش به اضافه دوپسر 25 و 27 ساله است. زن خانوار تا پیش از جنگ 40 روزه راننده سرویس دبستان در منطقه خودشان بود، پسر بزرگ در شغل تولید ظروف سرامیکی شاغل بود.

رسانه‌های سخت‌گیرتر به آمریکا، اروپا و اسرائیل و نیز اصلاح‌طلبی سیاسی این روزها درباره روزگار تیره‌شده مردم کشورها و منطقه در بالا یادشده، خبرهای پرشماری از رسانه‌های همان کشورها به فارسی برگردانده و منتشر می‌کنند. 

 مدیران سیاسی- نظامی و اداره‌کنندگان جنگ در جمهوری اسلامی در وضعیت دشواری قرار دارند و بدون تردید فرصت ندارند به شهرها بروند و به دکه‌های فروش روزنامه‌ها و مجله‌ها سری بزنند.

آتش‌بس لرزان جمهوری اسلامی با آمریکا هنوز پابرجاست و هردو سوی جنگ با هوشیاری نمی‌خواهند در این روزهای دشوار در جایی بایستند که گفته شود آتش‌بس را شکسته است.

تنگه هرمز را در بهترین حالت می‌توان یک کالای  انحصاری و کمیاب برای حمل‌ونقل نفت و دیگر کالاها دانست که در نبود آن روزگار برای زندگی جهانی در کوتاه‌مدت دشوار می‌شود.

اداره‌کنندگان کشور و جنگ و آتش‌بس اطلاعات پرشماری دارند و برپایه آن اطلاعات از رفتار و گفتارهای مقام‌های آمریکایی می‌گویند این کار باید بشود و آن کار نباید بشود و برای زندگی میلیون‌ها ایرانی گرفتارشده تصمیم می‌گیرند.

 ایران و ایرانیان  ارجمند با تن‌هایی  رنجور و جان‌هایی نگران و آزرده،  چشم به رخدادهای احتمالی ساعت‌هایی در امروز و فردا دوخته‌اند که درباره آنها بسیار اندک می‌دانند. بیشتر ۹۰‌میلیون  ایرانی به این فکر می‌‌کنند که آیا نمایندگان جمهوری اسلامی برای گفت‌وگو درباره صلح به دیدار مقام‌های سیاسی آمریکایی در اسلام‌آباد می‌روند یا نه؟

آرامش نسبی میان آمریکا و جمهوری اسلامی پس از موافقت دوسوی مجادله برای آتش‌بس  موقت دوهفته‌ای از روز جمعه به سوی آشوب پیش رفته و اکنون که این نوشته آماده می‌شود انبوهی از خبرها و گزارش‌های غیر‌رسمی درباره آشوب دردسرساز این‌سو و آن‌سو پراکنده می‌شود.