پیکر آسیبدیده از زخم جنگ
غبارهای تنیدهشده از جنگ ۴۰روزه بر پیکر ایران ارجمند با ادامه آتشبس لرزان و نیز دنبالکردن گفتوگوهای آشتیجویانه از سوی نمایندگان جمهوری اسلامی با آمریکا کنار میروند. در شرایط تازه بر شمار کسانی که اطلاعات درباره پیامدهای جنگ دارند و بهگفته عباس آخوندی میتوانند بدون لکنت در اینباره حرف بزنند افزوده میشود. مسعود پزشکیان، رییس دولت چهاردهم جمهوری اسلامی دیروز با صراحت گفت که اگر ارز تکنرخی نمیشد احتمال داشت کشور بهمحاصره قحطی درآید. دیروز همچنین محمدرضا باهنر، عضو مجمع تشخیص مصلحتنظام و از باسابقهترین سیاستمداران اصولگرا با اشارهبه پیامدهای اقتصادی و سیاسی تحولات سالهای اخیر گفت: «در برآوردهای اولیه گفته میشود حدود ۳۰میلیارددلار خسارت فیزیکی دیدهایم اما حداقل ۲۰۰میلیارددلار کشور ما عقب افتاد.» سیدعلی مدنیزاده، وزیر اقتصاد نیز در سخنان خود در شورای گفتوگوی بخشخصوصی و دولت گفته است: «دولت برای جبران بخشی از کسری بودجه و کاهش درآمدهای ناشی از جنگ، حدود ۱۰۰هزارمیلیاردتومان از بانک مرکزی استقراض کرده است.» پیش از این اما فاطمه مهاجرانی سخنگوی دولت از عدد ۲۷۰میلیارددلار خسارت سخن گفته بود.
با توجه به اینکه هنوز ابعاد و اندازه خسارت مستقیم و غیرمستقیم و همچنین آسیبهای روحی – روانی که جنگ بر پیکره جامعه ایرانی وارد کرده را نمیتوان بهسادگی برآورد کرد اما همه عددهای یادشده نشان میدهد جنگهای ۱۲ و ۴۰روزه ایرانیان را در شرایط دردناکی قرار داده است. رنجآورتر از این آسیبهای بزرگ که بهآرامی و از هر بخش خود را نشان خواهند داد این است که هنوز گروهی بر طبل جنگ میکوبند. این گروه انگار که زندگی در دوستی و آشتی را برنمیتابند و میخواهند کشور در آشوب و هرجومرج همیشگی باشد. یکی نیست به این جنگطلبهای تندرو بگوید آیا خسارت سترگ رهاشدن نظام آموزشی کشور را شما میخواهید جبران کنید؟ رها شدن به امان خدا در آموزش دبستان تا متوسطه و نیز دانشگاههای کشور بدون تردید قابلجبران نیست. میلیونها دانشآموز و دانشجو و نیز آموزگار و استاد دانشگاه بهچشم دیدند که یکسال را میتوان همینطوری سپری و بنیانهای آموزش را تخریب کرد و آب هم از آب تکان نخورد. جنگطلبهای تندرو انگار ککشان هم نمیگزد که هزاران هزار شغل بهدلیل جنگ از دست رفت و پدران و پسران و جوانان این کشور بیکار شدهاند. انگار نه انگار که جغد شوم تورم لجامگسیخته درآمدها را از نصف هم کمتر کرده و کشور در مقایسه با گذشته خود و نیز در مقایسه با کشورهای دیگر عقبماندگی غیرقابل جبران پیدا میکند.
ایران عزیز بهآرامی از گرمای جنگ بیرون میآید و همه زخمهای پیدا و پنهانشده آن را خواهند دید و افسوس خواهند خورد که کاش میشد با تن دادن به نیروی خرد و آیندهنگری و دلسوزی از این جنگ دوری کرد. اکنون نیز باید سپهر سیاست در ایران باز شود تا راههایی برای خاموشکردن همیشگی جنگ از سوی خردمندان و دنیادیدگان پیدا شود. جنگهایی با ماهیتی تحمیلی کشور را ویران میکند.
