روزنامه جهان صنعت

تهدید جنگ امروز دیگر یک فرضیه یا سناریوی دور از ذهن نیست بلکه به‌عمیق‌ترین لایه‌های هستی حکمرانی ایران نفوذ کرده و اقتصاد، سیاست و جامعه را همزمان به‌چالش کشیده است.

افزایش مداوم قیمت‌ها و مدیریت نادرست منابع، اقتصاد ایران را در وضعیتی مشابه بازی مار و پله گرفتار کرده است.

حملات ایالات متحده به زیرساخت‌های جنوب کشور، فشار معیشتی مردم را تشدید و اقتصاد ایران را در معرض بحران‌های عمیق‌تر قرار داده است.

اقتصاد ایران در شرایطی قرار گرفته که نه در وضعیت جنگ قرار دارد و نه به صلحی پایدار رسیده است. این بلاتکلیفی بیش از هر عامل دیگری، روند تصمیم‌گیری اقتصادی را مختل کرده است.

امروز به‌جای پرسش‌های ویژه از مدیران حوزه‌های گوناگون می‌خواهیم یک پرسش کلی درباره یک مساله مهم را طرح کنیم .

اقتصاد ایران زمانی وارد بحران می‌شود که آخرین مشتری یک واحد تولیدی نیز از چرخه اقتصاد حذف شود.

یک روز برق کارخانه قطع می‌شود، روز دیگر بخشنامه صادراتی تغییر می‌کند، چند روز بعد بانک مرکزی از صادرکننده می‌خواهد ارز خود را با قاعده‌ای تازه بازگرداند و در پایان ماه نیز دولت با افتخار اعلام می‌کند برای حمایت از تولید برنامه‌ای تازه نوشته است. تولیدکننده ایرانی مانده به‌کدام حرف اعتماد کند و بر پایه کدام تصمیم برای آینده سرمایه بگذارد.

آمریکا به‌مثابه تاریخی‌ترین خصم نظام جمهوری اسلامی برای رسیدن به خواسته‌هایش در ایران دو جنگ را در کمتر از یک‌سال به ایران تحمیل کرده و جنگ فرسایشی امروز در ادامه جنگ دوم است.

معاون ارزی سابق بانک مرکزی می‌گوید با رفع تحریم‌ها یا حتی یک توافق نیم بند نرخ تورم کنترل خواهد شد و اگر پس از آن امکان فروش روزی ۲.۵میلیون بشکه نفت به وجود آید، تورم به حدود ۲۰ درصد باز می‌گردد.

صندوق بین‌المللی پول گزارش داده رشد اقتصاد ایران در سال2026 منفی 4/‏5‌درصد خواهد شد.