روزنامه جهان صنعت

اعلام رییس انجمن تلفن همراه ایران مبنی بر اینکه از ابتدای سال۱۴۰۵ حتی یک سفارش جدید برای واردات گوشی هوشمند ثبت نشده صرفا یک خبر صنفی یا آماری نیست بلکه این گزاره را می‌توان نشانه‌ای از بحرانی عمیق‌تر در اقتصاد ایران دانست.

روزانه چندبار از همکاران‌، دوستان و فامیل می‌شنوید که «از ترس نمی‌توانیم به سوپرمارکت برویم و نیازهای اساسی مثل ماکارونی‌، لپه، عدس، رب‌گوجه و شاید یک بیسکویت و نیز شیر و پنیر و دیگر فرآورده‌های لبنی خریداری کنیم؟ 

تورم دیگر پیامد یک شوک موقت نیست بلکه کسری بودجه، بانک‌های ناتراز، سقوط اعتماد به ریال و فرسایش تولید، گرانی را به قاعده زندگی اقتصادی ایرانیان تبدیل کرده‌اند.

 ایران روزهای دشواری را در بخش اقتصاد تجربه می‌کند که شاید کمتر دیده شده بود به‌طوری‌که حال و روز ناخوش اقتصاد هر سه پایه بنیادین را دربرگرفته است.

 جنگ، برخلاف یک رقابت ورزشی مانند کشتی یا بوکس که در چارچوب مشخصی برگزار می‌شود، مرز نمی‌شناسد.

ايران در شرايط پساجنگ ایران در تله‌ی «ترمیم ظاهری» و شعارهای شتاب‌زده گرفتار شود. نگاه واقع‌بینانه به ‏وضعیت موجود، چنان‌که دکتر علیرضا یاوری تحلیل می‌کند، نشان می‌دهد که آسیب اصلی نه فقط در ‏خسارت‌های فیزیکی، بلکه در اخلال زنجیره‌های تولید نهفته است؛ جایی که لرزش صنایع مادر همچون فولاد و ‏پتروشیمی، کل اکوسیستم صنعتی و پایین‌دستی را زمین‌گیر می‌کند. تمرکز بر هوش مصنوعی یا صنعت نسل ‏چهارم، بدون اصلاح زیرساخت‌های پایه، تأمین انرژی پایدار، اینترنت قابل‌اتکا و احیای بهره‌وری، چیزی جز ‏ویترین‌سازی بی‌بنیان نیست. مسیر واقعی بازسازی از ترمیم گسستِ تاریخی میان صنعت و دانشگاه، آزاد کردن ‏ظرفیت‌های بخش خصوصی و بازگشت هوشمندانه به زنجیره ارزش جهانی می‌گذرد؛ جایی که اقتدار صنعتی نه ‏با مونتاژ منفعلانه، بلکه با تحقیق‌وتوسعه‌ی مسئله‌محور و بنیان‌های فناورانه‌ی اصیل شکل می‌گیرد.‏

تهدید جنگ امروز دیگر یک فرضیه یا سناریوی دور از ذهن نیست بلکه به‌عمیق‌ترین لایه‌های هستی حکمرانی ایران نفوذ کرده و اقتصاد، سیاست و جامعه را همزمان به‌چالش کشیده است.

افزایش مداوم قیمت‌ها و مدیریت نادرست منابع، اقتصاد ایران را در وضعیتی مشابه بازی مار و پله گرفتار کرده است.

حملات ایالات متحده به زیرساخت‌های جنوب کشور، فشار معیشتی مردم را تشدید و اقتصاد ایران را در معرض بحران‌های عمیق‌تر قرار داده است.

اقتصاد ایران در شرایطی قرار گرفته که نه در وضعیت جنگ قرار دارد و نه به صلحی پایدار رسیده است. این بلاتکلیفی بیش از هر عامل دیگری، روند تصمیم‌گیری اقتصادی را مختل کرده است.