روزنامه جهان صنعت

صبح دوشنبه ۱۳ آوریل. ونس هنوز در خواب توافق با ایران بود که دستور صادر شد. یک ناو جنگی از تنگه‌ای گذشت که ایران پنج هفته پیش بسته بود اما این‌بار ماجرا فرق داشت.

ساعت از نیمه‌شب گذشته بود که جی‌دی ونس از هتل سرنا بیرون آمد، چند جمله کوتاه گفت و سوار هواپیما شد.

کارکنان شبکه بانکی به‌ویژه در شعب و واحد‌های عملیاتی، در طول جنگ در خط‌مقدم ارائه خدمات قرار داشتند.

در فاصله‌ای کمتر از چند ساعت پرواز از تهران، برج‌هایی سر به فلک کشیده‌اند که بخشی از سرمایه‌شان نه از نفت بلکه از نااطمینانی اقتصاد ایران آمده است؛ سرمایه‌هایی که می‌توانستند در داخل کشور اشتغال و رشد بسازند اما در سایه تحریم، تورم و بی‌ثباتی، مسیر خروج را انتخاب کردند.

بانک مرکزی در سال۱۴۰۴ تلاش کرد در حوزه تنظیم‌گری و نظارت با گذار از رویکرد‌های منفعل به سمت نظارت فعال، هوشمند و قاطع حرکت کند. حوزه نظارت و تنظیم‌گری بانک مرکزی در سال۱۴۰۴، اگرچه در ابتدای سال با روندی نسبتا آرام همراه بود اما از خردادماه و همزمان با وقوع جنگ ۱۲روزه، با شرایط متفاوتی مواجه شد.

فرار سرمایه یکی از مهم‌ترین و در عین حال پیچیده‌ترین پدیده‌های اقتصاد کلان است؛ مفهومی که در ظاهر به معنای خروج دارایی از یک کشور است اما در عمق خود، بیانگر یک «قضاوت اقتصادی» درباره کیفیت محیط کسب‌وکار، ثبات و آینده آن اقتصاد است.

در پی تجاوز آمریکا و رژیم صهیونیستی به کشور و آغاز جنگ رمضان، صنعت بیمه با هدایت وزارت اقتصاد برای کاهش دغدغه‌های شهروندان و صیانت از دارایی‌های ملی، بسته‌ای از تسهیلات و مقررات جدید را ابلاغ کرد.

جهان در یکی از بی‌ثبات‌ترین مقاطع اقتصادی خود ایستاده است؛ جایی که جنگ میان ایران، آمریکا و اسرائیل نه‌فقط یک تقابل نظامی بلکه به بزرگ‌ترین اختلال انرژی از دهه‌های اخیر تبدیل شده و شوکی تازه به بازار نفت وارد کرده است.

ساعت10 شب بود که ترامپ نوشت: «امشب یک تمدن کامل از بین می‌رود.» 10ساعت بعد، همان مرد، پشت همان صفحه‌کلید نوشت: «آتش‌بس.» این 10ساعت، تاریخ را عوض کرد.

حذف ارز ترجیحی تصمیمی آسان و کم‌هزینه نبود اما تداوم آن به معنای ادامه یک سیاست ناکارآمد با هزینه‌های پنهان و فزاینده بود.