روزنامه جهان صنعت

دولت هنوز می‌تواند پشت یک عدد منفی پنهان شود اما ترازنامه بانک مرکزی دیگر چندان جایی برای آرامش باقی نگذاشته است. آخرین داده‌های فصلی نشان می‌دهد بدهی بخش دولتی به بانک مرکزی در تابستان۱۴۰۴ به 6/863همت رسیده؛ رقمی که در کل سری زمانی ۲۴ ساله، رکورد تازه‌ای برای بدهی ناخالص دولت، شرکت‌های دولتی و نهادهای عمومی غیردولتی به بانک مرکزی محسوب می‌شود.

در شهر سن‌‌خوزه (San Jose) از توابع ایالت کالیفرنیا (ایالات‌متحده آمریکا)، عمارتی ویکتوریایی وجود دارد که تمام شهرتش را مدیون چیزهای عجیب و غریبی است که در معماری آن وجود دارد.

اردیبهشت برای بانک‌های بورسی ماهی بود که درظاهر با اعداد بزرگ و رشدهای سنگین همراه شد اما پشت این ترازنامه‌های فربه یک هشدار روشن پنهان است: بانک‌ها پول بیشتری جذب کرده‌ و تسهیلات بیشتری روی ترازنامه نشان دادند اما سودآوری عملیاتی آنها به‌اندازه این رشد ترازنامه‌ای جان نگرفته است.

تفاهمنامه همکاری مشترک بانک ملی ایران و دانشگاه پیام نور با هدف توسعه تعاملات دوجانبه، ارتقای سطح خدمات بانکی و گسترش همکاری‌های علمی و فناوری با حضور محسن سیفی، مدیرعامل بانک ملی ایران و محمدهادی امین ناجی، رییس دانشگاه پیام نور به‌امضا رسید.

در اقتصاد ایران گاهی تورم از فروشگاه شروع نشده بلکه از گمرک وارد می‌شود، در کارخانه می‌چرخد، به‌انبار بنگاه می‌رسد و بعد با تاخیر خود را در قیمت کالاهای نهایی نشان می‌دهد.

طی یک دهه گذشته الگوی صنعتی-تجاری‌ای در دنیا تحت عنوان منطقه‌گرایی جدید در حال گسترش بوده که در آن نقش سیگنال‌های کیفی به‌عنوان عامل هماهنگی بین بازیگران ارتقا یافته است.

جنگ‌ها پایان می‌یابند اما آثار اقتصادی آنها سال‌ها باقی می‌ماند. در اقتصاد ایران نیز هر دوره تنش نظامی یا امنیتی، فراتر از خسارت‌های مستقیم، مسیر تجارت خارجی را تحت‌تاثیر قرار داده است.

اگر خصوصی‌سازی قرار بود اقتصاد ایران را از تصدی‌گری دولت نجات دهد داده‌های تازه سازمان خصوصی‌سازی روایت دیگری را نشان می‌دهد آن‌هم اینکه دولت بیش از آنکه از اقتصاد بیرون رفته باشد دارایی‌های خود را میان طلبکاران، بازار سرمایه و خریداران بلوکی جابه‌جا کرده است.

جنگ فقط در میدان سیاست و امنیت تمام نشده بلکه بخشی از صورت‌حساب آن چند هفته بعد در ترازنامه شرکت‌های بیمه ظاهر می‌شود.

تورم در اقتصاد ایران دیگر یک حادثه نیست؛ یک بیماری مزمن است که هر چند سال یک‌بار با شدت تازه‌ای بازمی‌گردد و سفره خانوار، تولید، سرمایه‌گذاری و اعتماد عمومی به‌سیاستگذاری اقتصادی را فرسوده‌تر می‌کند.