-
در میانه سالهایی که صنعت گردشگری ایران یکی پس از دیگری با بحرانهای پیشبینیناپذیر روبهرو شده است بخشخصوصی گردشگری بیش از هر زمان دیگری خود را در حاشیه و بیپناه احساس میکند. گفتوگوی «جهانصنعت» با مرتضی محمودی، فعال بخشخصوصی حوزه گردشگری، روایتی صریح و بیپرده از وضعیت صنفی است که بهگفته او «بارها موتور آن روشن شده اما هر بار در میانه راه خاموش مانده است.»
-
در شرایطی که جنگ بخشی از صنایع کشور را با اختلال در تولید و صادرات روبهرو کرد صنعت مس توانست ضمن حفظ روند تولید و ارزآوری اجرای پروژههای توسعهای خود را نیز ادامه دهد. مهندس خدامراد احمدی، مدیر شرکت مهندسی و توسعه صنایع ملی مس ایران(متمم) در گفتوگو با «جهانصنعت» با تشریح برنامههای این شرکت در دوران جنگ و پساجنگ از تداوم پروژههای توسعه، استقبال سرمایهگذاران خارجی و برنامهریزی برای چندبرابرشدن درآمدهای ارزی صنعت مس در سالهای آینده سخن گفت.
-
ایران با وجودی که در هفدهمین جایگاه ذخایر معدنی جهان قرار دارد، با چالشهایی مانند ضعف در اکتشاف، محدودیت سرمایهگذاری، وابستگی به فناوریهای خارجی، دشواری تامین مالی و موانع ناشی از تحریمها در مسیر توسعه زنجیره معدن و صنایع معدنی روبهرو است. در چنین شرایطی، نقش شرکتهای خدمات فنی و مهندسی صرفا به اجرای پروژههای صنعتی محدود نمیشود بلکه توان آنها در بومیسازی دانش فنی، توسعه فناوری، مدیریت پروژههای بزرگ و حضور در بازارهای بینالمللی، به یکی از مولفههای اثرگذار بر توسعه صنعتی کشور تبدیل شده است.
-
صنایع غذایی ازجمله بخشهایی است که بیشترین ارتباط را با زندگی روزمره مردم، امنیت غذایی و اشتغال دارد. با این حال، فعالان این حوزه معتقدند افزایش هزینههای تولید، نوسان قیمت مواداولیه و تغییرات مداوم در مقررات، برنامهریزی بلندمدت را برای تولیدکنندگان دشوار کرده است. آنچه محسن امینی عضو هیات نمایندگان اتاق بازرگانی البرز و از فعالان با سابقه حوزه صنایع غذایی بهعنوان مهمترین چالشهای این صنعت و الزامات بهبود محیط کسبوکار تشریح کرده را در ادامه میخوانید:
-
کمبود منابع مالی، افزایش هزینه تامین سرمایه و ناکارآمدی نظام بانکی، امروز به یکی از جدیترین دغدغههای فعالان اقتصادی کشور تبدیل شده است. بسیاری از واحدهای تولیدی، نه به دلیل کمبود بازار یا ضعف ظرفیت تولید بلکه به علت دشواری دسترسی به منابع مالی و سرمایه در گردش، از توسعه فعالیت خود بازماندهاند. حسین بیگمحمدزاده، عضو هیات رییسه اتاق بازرگانی البرز معتقد است بدون اصلاح ساختار نظام تامین مالی و ایجاد امنیت اقتصادی، تحقق اهداف سرمایهگذاری و رشد تولید امکانپذیر نخواهد بود.
-
اگرچه در سالهای اخیر بر بهبود محیط کسبوکار و تسهیل سرمایهگذاری تاکید شده اما فعالان اقتصادی همچنان مقررات پیچیده، تعدد مجوزها و تغییرات مستمر بخشنامهها را از مهمترین موانع تولید میدانند. به اعتقاد بخشخصوصی، اصلاح محیط کسبوکار بیش از آنکه به تصویب قوانین جدید نیاز داشته باشد، مستلزم بازنگری در مقررات موجود و حذف رویههای ناکارآمد است.
-
تولیدکنندگان در سالهای اخیر بیش از هر زمان دیگری با چالشهایی نظیر نوسانات ارزی، افزایش هزینههای تولید، دشواری تامین مواداولیه، کمبود انرژی و تغییرات مکرر مقررات مواجه بودهاند؛ مسائلی که قدرت برنامهریزی بنگاههای اقتصادی را کاهش داده و بر رقابتپذیری صنایع اثر گذاشته است. در چنین شرایطی فعالان بخشخصوصی معتقدند فاصله میان سیاستگذاری و واقعیتهای محیط تولید، به یکی از مهمترین موانع توسعه صنعتی و سرمایهگذاری تبدیل شده است.
-
اقتصاد ایران در یکسال گذشته علاوهبر تداوم فشارهای ناشی از تحریم، نوسانات ارزی و محدودیتهای تجاری، دو مقطع متفاوت از شرایط جنگی را نیز تجربه کرده است؛ شرایطی که تابآوری زنجیره تامین، نظام تصمیمگیری اقتصادی و توان بخشخصوصی را در معرض آزمونی جدی قرار داد. اختلال در مسیرهای صادرات و واردات، توقف یا کندی فرآیندهای ثبت سفارش، کمبود مواد اولیه و دشواری تامین کالا، بخشی از چالشهایی بود که واحدهای تولیدی بهویژه در صنایع راهبردی، با آن روبهرو شدند.
-
محمودی تأکید میکند که توسعه گردشگری خارجی بدون تقویت گردشگری داخلی ممکن نیست و ایران با جمعیتی نزدیک به ۹۰ میلیون نفر، میتواند بازار عظیمی برای سفرهای داخلی داشته باشد؛ بازاری که بهگفته او هنوز فاقد اکوسیستم تعریفشده، زیرساخت مناسب و برنامهریزی بلندمدت است. در حالی که کشورهای منطقه با چشماندازهای روشن و سرمایهگذاریهای میلیاردی در حال رقابت هستند، صنعت گردشگری ایران به حاشیه رانده شده و صدای فعالان آن کمتر به گوش تصمیمگیران میرسد.
-
ایران با برخورداری از ذخایر عظیم معدنی، ظرفیت تبدیل شدن به یکی از قدرتهای معدنی جهان را دارد؛ اما توسعه این بخش همچنان با چالشهایی مانند ضعف اکتشاف، محدودیت سرمایهگذاری، کمبود منابع مالی و وابستگی به فناوریهای خارجی روبهروست. فعالین این حوزه معتقدند توسعه بخش معدن تنها با ساخت تجهیزات محقق نمیشود، بلکه نیازمند بومیسازی دانش فنی، توسعه فناوری، تقویت مهندسی داخلی و اعتماد به توان شرکتهای ایرانی است. شرکتهایی مانند فکور صنعت با بیش از سی سال سابقه در این حوزه توانستهاند با اجرای پروژههای بزرگ معدنی و فولادی، توسعه فناوری و مدیریت پروژههای پیچیده نقش مؤثری در تکمیل زنجیره ارزش معدن و صنایع معدنی کشور ایفا کنند و چشمانداز این صنعت را بهبود ببخشند