نان و آگاهی

فریبکاری به‌مثابه بخشی جدا‌یی‌ناپذیر از سیاست در رفتار آمریکایی‌ها به‌خوبی دیده شده است. رهبران این کشور در دو مرحله و در همان روزهایی که با جمهوری اسلامی گفت‌وگو می‌کردند به این نظام سیاسی یورش آوردند. حال چندین روز از جنگی گسترش‌یابنده سپری شده است و رهبری کشورهای در جریان جنگ، گرفتاری‌های خود را دارند. دونالد ترامپ در تله دموکرات‌ها افتاده و هر روز باید در پاسخ به دشمنان درونی خود یادآوری کند چرا دست به جنگ زده است و می‌خواهد چه کند. رهبری سیاسی- نظامی که اکنون در جمهوری اسلامی سکان را در دست دارد نیز باید به شهروندان نگران پاسخ دهد که روزگار و کسب‌وکارشان و نیز معیشت آنها چگونه سپری خواهد شد.

چیزی که اکنون دیده می‌شود این است که مدیران دولت و حتی رییس‌جمهور به‌جای اینکه درباره روزهای سخت جنگ پاسخگو باشند بیشتر از هر چیز درباره کالارسانی و تامین نان و برنج مردم توضیح می‌دهند. یک روز رییس دولت به وزارتخانه‌ها می‌رود و یک روز معاون اول و روز دیگر سخنگوی دولت سر زده به بازارهای تره‌بار می‌روند و به شهروندان یادآور می‌شوند که نگران نباشند زیرا دولت شبانه‌روز دنبال آماده‌سازی آذوقه عید است.

در سوی دیگر داستان می‌شنویم و می‌بینیم که رهبران و سخنگویان نظامی و سیاسی اسرائیل- آمریکا و نیز جمهوری اسلامی خبرهای پیروزی خود در جبهه‌های گوناگون را ارائه می‌کنند و باور دارند با همین دست فرمان اگر جلو بروند آذوقه تسلیحاتی طرف دیگر روبه پایان خواهد بود و در این صورت پرچم تسلیم را بالا می‌برد. همانند روزهای پیش جمهوری اسلامی، اسرائیل و شهرهای آن را موشکباران می‌کند و می‌گوید که به آمریکایی‌های مستقر در بحرین، کویت، قطر، امارات، عربستان و کشورهای دیگر حمله می‌کند. دشمنان جمهوری اسلامی نیز می‌گویند همچنان به ویران کردن مراکز نظامی و انتظامی ادامه خواهند داد. این وضعیت کلان در جنگ جاری است و استواری دو سوی نبرد نشان می‌دهد جای گفت‌وگو تنگ‌وتنگ‌تر شده و اگر دگرگونی راهبردی در دیدگاه‌ها رخ ندهد آشتی و ایستایی جنگ دور از دسترس است.

کارشناسان و آگاهان باور دارند اطلاع‌رسانی درباره آماده‌سازی و به‌دست آوردن آذوقه و نان و آب شهروندان در اندازه‌های استاندارد و شاید بیشتر از آن انجام می‌شود اما آگاهی دادن به آنچه در جنگ می‌گذرد شاید باید سازمان‌یافته‌تر و البته با بازتر کردن فضا در اندازه‌هایی که آسیب‌رسان نیست، انجام شود. شهروندان نیاز دارند به آنها اطمینان داده شود که روز و روزگارشان در آینده نزدیک چه خواهد شد و آیا چشم‌اندازی برای آنها می‌شود، ترسیم کرد. مردم به آگاهی به اندازه آب و نان نیاز دارند.