روزنامه جهان صنعت

اعلام خبر «آزادی تردد تمامی کشتی‌های تجاری از طریق تنگه هرمز برای باقیمانده دوره آتش‌بس» که عباس عراقچی حوالی غروب جمعه از آن خبر داده و البته بدوا تاکید کرده بود که این تصمیمی است که «‌درپی اعلام آتش‌بس در لبنان» اتخاذ شده، ناگهان تندروهای مخالف هرگونه راهبرد دیپلماتیک را به تنظیمات کارخانه و ضدیت و دشمنی با دیپلمات‌ها و دولت بازگرداند.

مسعود پزشکیان، رییس جمهور که حالا نه‌تنها به‌عنوان رییس قوه مجریه، بالاترین مقام اجرایی مملکت است  و به‌واسطه عضویتش در شورای موقت رهبری، ظاهرا مسوولیت اداره جنگ را نیز دوشادوش دو عضو دیگر این شورا برعهده دارد، روز گذشته در پیامی ویدئویی از کشورهای همسایه پوزش خواست و به نیروهای مسلح دستور داد که دیگر به این کشورها حمله نکنند.

اعتراضات دی‌ماه1404 از بازار تهران آغاز شد؛ نکته‌ای که اگرچه در ادامه به‌دلیل گسترش در حوزه‌های گوناگون غیراقتصادی، عملا در حاشیه قرار گرفت اما به هر روی نشانی است از اینکه دست‌کم انگیزه اولیه معترضان در این جنبش اعتراضی، وضعیت وخیم معیشتی ملت و اوضاع بحرانی اقتصادی مملکت بوده است.

روال معمول همواره اینطور بوده که در مواردی که فضای کشور امنیتی می‌شد یا به‌سوی مطالباتی سیاسی می‌رفت، این مطالبه‌گری‌ها به‌عنوان مسائل امنیتی تفسیر می‌شد.

ناتوانی دولت پزشکیان در دیپلماسی فعال و رفع فیلترینگ، به تضعیف اقتصاد، کاهش امید اجتماعی و عدم تحقق وعده‌های انتخاباتی انجامیده است.

علی صوفی وزیر تعاون دولت اصلاحات در یادداشتی نوشت: «برخی نمایندگان با سیاسی کردن مسائل، از ابزارهای قانونی برای مقابله با دولت استفاده می‌کنند.»

جریان تندرو در ایران با بازگشت تحریم‌ها جشن گرفته و مخالفت خود را با راهبرد دیپلماسی اعلام کرده‌اند، در حالی که اصلاح‌طلبان و برخی ناظران سیاسی این مواضع را ناکارآمد و مضر برای کشور می‌دانند.

متاسفانه در اقتصاد این مملکت آنقدر اتفاق‌های عجیب وغریب افتاده که به نظر می‌رسد حساسیت‌های معقولی که باید بر نظام اقتصادی و فعالیت‌ها در این حوزه حاکم باشد، کاملا از بین رفته است.