روزنامه جهان صنعت

جنگ تحمیلی اسفند١٤٠٤ و بسته شدن تنگه هرمز، نظم اقتصادی و ژئوپلیتیک غرب آسیا را به نقطه‌عطفی بی‌سابقه رساند.

با توجه به تحولات پرشتاب و پیچیده در منطقه و همچنین پیرو یادداشت قبلی خود با عنوان «خطی نبودن مذاکرات بین کشورها»، اینک بر آنم تا براساس همان چارچوب نظری، به تحلیل واپسین اقدامات واشنگتن و بازیگران منطقه‌ای بپردازم.

 تحولات شتابان خاورمیانه و خروج امارات متحده عربی از اوپک، صرفا نشانه‌هایی از فروپاشی نظم کهنه نیستند بلکه بیش از هر چیز طلیعه‌دار ظهور عصری نوین از گذار هستند.

سیاست‌های تقابل‌جویانه دونالد ترامپ با جایگزینی «اعتماد» با «اقتصاد سیاسی ترس»، جهان را به سمت رکود اقتصادی سوق داده و آمریکا را در «تله پولانی» گرفتار کرده است.

 جنگ تحمیلی اسفندماه ۱۴۰۴ که با تهاجم هماهنگ ائتلاف آمریکا و رژیم صهیونیستی به زیرساخت‌های حیاتی ایران آغاز گردید، در همان ساعات نخست به بحرانی فرامنطقه‌ای با تبعات عمیق اقتصادی برای تمامی طرف‌های درگیر بدل شد.

در آغاز سال۱۴۰۵ خورشیدی اقتصاد ایران در نقطه عطفی تاریخی از انباشت فشارهای ساختاری داخلی و شوک‌های خارجی بی‌سابقه قرار گرفته است.

 در ادبیات توسعه یکی از واقعیت‌های کمتر مورد توجه اما بسیار تعیین‌کننده آن است که فرصت‌های همگرایی برای کشورهای در حال توسعه، دائمی و نامحدود نیست.

برای درک ماهیت غیرخطی توسعه نخست باید به‌نقش بنیادین «نهادها» در ساختار اقتصادی و اجتماعی جوامع توجه کرد.

در جهان امروز بیش از ۱۹۰کشور مستقل در نظام بین‌الملل حضور دارند که تنها ۱۵تا۲۵کشور را می‌توان توسعه‌یافته نامید. باقی کشورها هنوز در مسیر پرپیچ‌وخم توسعه‌ هستند.

داده‌های مالی هر کشور، از جمله سطح بدهی‌ها، مطالبات وصول‌نشده و ابزارهای مالی در گردش، نقش حیاتی در ارزیابی پایداری مالی و ظرفیت توسعه اقتصادی دارند.