روزنامه جهان صنعت

 این روزها ایران در شرایط «نه جنگ، نه صلح» عملا درگیر نوعی فرسایش تدریجی شده است؛ شرایطی مبهم که نه به ثبات و آرامش اقتصادی منجر شده و نه یک نقطه پایان روشن برای بحران‌ها ترسیم کرده است.

آنچه در سیمای امروز جامعه ایران برجسته‌تر از هر نشانه‌ای رخ می‌نماید، نه آوارهای مرئی که فروریختن تدریجی ستون‌های معیشت مردم است.

در روزگاری که واژه‌ها زیر آوار خبرهای سهمگین خم شده‌اند و تیترها بوی باروت می‌دهند، نوشتن از امید دشوار است.

بوی خون هنوز در هوا نفس می‌کشد؛ بویی همچون خاطره‌ای سمج که روح را در انزوا می‌خورد و می‌تراشد در اذهان عمومی جریان دارد.

 اگر تاریخ پرتنش روابط ایران و آمریکا را در کنار وضعیت امروز کشور بگذاریم، تصویر شکل‌گرفته به صحنه‌ای شبیه است که در آن سیاست خارجی، اقتصاد بحران‌زده و نارضایتی اجتماعی به هم گره خورده‌اند.

 حذف ارز ترجیحی اگرچه در ظاهر تصمیمی تکنیکی و اقتصادی معرفی شده اما در عمل به جرقه‌ای بدل شد که انبار باروت سال‌ها فرسایش معیشتی را منفجر کرد.

تورم در هیچ جامعه‌ای تنها یک خط در گزارش‌های رسمی یا یک عدد در بولتن‌های اقتصادی نیست؛ تورم، زیستِ روزمره مردم است.

 تهران این روزها بیش از همیشه تشنه است. تشنه‌ آب، آرامش و شاید تدبیر. شهری که روزگاری از فراز البرز تا دشت ورامین نفس می‌کشید، اکنون در تنگنای قطره‌ها نفسش به شماره افتاده است.

در روزهایی که اقتصاد ایران زیر فشار تورم، نوسانات ارزی و کسری بودجه درجا می‌زند، وزیر کار اعلام کرده است که خانوارهای دارای خانه و درآمد ماهانه بالای ۳۰‌میلیون تومان از فهرست یارانه‌بگیران حذف می‌شوند.

 امانوئل ماکرون در حالی به پایان ریاست‌جمهوری خود نزدیک می‌شود که با بن‌بست سیاسی، نارضایتی عمومی، بحران اقتصادی و تهدیدهای اجتماعی روبه‌رو است.