روزنامه جهان صنعت

تیم مارشال در کتاب ارزشمندش «جبر جغرافیا» جمله‌ای دارد که برای همیشه در ذهن می‌نشیند: «کشورها ممکن است آرزوهای بزرگی داشته باشند اما زمین معمولا نقشه خودش را اجرا می‌کند.»

 بیایید تعارف را کنار بگذاریم. جنگ اخیر فقط چند موشک و چند روز التهاب نبود بلکه یک شوک واقعی به قلب نظم انرژی جهان بود؛ شوکی که جریان کلان سرمایه را از مدار قبلی خارج کرد.

در روایت رسمی سیاست بین‌الملل ثبات همواره به‌عنوان هدفی بدیهی و مطلوب معرفی می‌شود. گویی جهان آرام پیش‌شرط توسعه و رفاه همگانی است.

خاورمیانه امروز نه یک منطقه بحران‌زده بلکه یک ماشین تولید بی‌ثباتی است؛ ماشینی که به‌درستی تنظیم شده تا نه فروبپاشد و نه آرام گیرد.

یکی از اصلی‌ترین نقدهایی که به سیاست تک‌نرخی کردن ارز وارد می‌شود پیامدهای کوتاه‌مدت آن است: نوسان نرخ ارز پس از اجرا و افزایش قیمت برخی کالاهای اساسی که ناگزیر نیازمند سیاست‌های جبرانی می‌شود.

بازار ارز ایران در وضعیت کنونی را دیگر نمی‌توان با ابزارهای کلاسیک و تفسیرهای خطی توضیح داد. مساله اصلی نه ضعف نظارت و نه حتی شوک‌های بیرونی بلکه ساختار سیاست ارزی کشور است.

 شرق آسیا به‌ عنوان موتور محرک اقتصاد جهانی شناخته می‌شد که بسیاری آن را نماد رشد و پیش‌بینی‌پذیری می‌دانستند اما اکنون نشانه‌هایی ظاهر شده که حکایت از تغییر مسیر دارند.

اگر این روزها فقط تیترها را بخوانیم به‌راحتی می‌توان چنین تصور کرد که دلار در آستانه فروپاشی است و جهان ثانیه‌شماری می‌کند تا از «نظم آمریکایی» شانه‌خالی کند.

سه‌دهه اجرای سیاست‌های تعدیل اقتصادی در ایران- با وجود تفاوت در دولت‌ها و رویکردها- تقریبا همواره به نتایجی مشابه انجامیده است؛ افزایش نوسانات، بی‌ثباتی قیمت‌ها و تعمیق شکاف‌های ساختاری.

اقتصاد ایران در میانه مسیری پرالتهاب است که در آن مفاهیمی همچون «بی‌تصمیمی»، «ناترازی» و «ثبات موقت» به وضوح مشاهده می‌شود.