چشمهایی باز و گوشهایی تیز
جمهوری اسلامی به مثابه یک نظام سیاسی بیش از ۴۵سال است با دیدن رفتارهای گوناگون آمریکا با این کشور از در دشمنی درآمده و آمریکاییها نیز هیزم بر آتش زندگی غیرآشتیجویانه با جمهوری اسلامی میریزند. برآیند آن راهبرد جمهوری اسلامی و این ستیزهجویی آمریکا این شده است که دو نظام سیاسی در کمتر از یکسال دو جنگ را زندگی کرده و جنگ دوم هنوز نمرده است. به این ترتیب است که سرزمین باستانی و زیبای ایران که در پویش تاریخ دور و دراز خود روزهایی بسیار سخت را زندگی کرده و استوار مانده است با یکی از سختترین دورههای تاریخ خود زندگی میکند. سختی ویژه زندگی امروز ایران سرشاخ شدن با ماهیت دولت استیلایافته بر آمریکاست.
دولت استیلایافته بر کاخ سفید با شماری از سیاستورزان شگفتانگیز با برنامههای سرشار از پنهانکاریهای پیچیده و دور و دراز است که بازتاب آنها در گوشه گوشه جهان خود را نشان میدهند. بهعنوان نمونهای زنده میتوان به جنگافروزی آمریکا به همراه اسرائیل در ایران اشاره کرد. استراتژیستهایی در دنیا هستند که میگویند آمریکاییها میخواهند جمهوری اسلامی را از اژدهای دهان بازکرده چین دور کنند و از تواناییهای سرزمینی و برتریهای جغرافیایی این سرزمین برای شکست چین در سالهای آتی بهره ببرند. برخی آمریکاییها باور دارند اگر جمهوری اسلامی به یاری چین نرود نیز شاید از درجه خطرسازی برای ایران دوری کنند.
حالا ادارهکنندگان جمهوری اسلامی به باورهای استراتژیستهای باورمند، اراده آمریکای امروز درباره برنامه درازمدت این کشور برای به زانو درآوردن چین را باور کنند یا نه، باید راهی بیابند که ایران ارجمند از نبرد این روزها با آسیبهای اندک بیرون آید. شهروندان بردبار و مداراجوی ایرانی راه را برای برآورده کردن خواسته نگهداری از ایران ارزشمند و نیز دستیابی به زندگی عادی با رفاهی در شأن توانمندیهای کشور برای مدیران جمهوری اسلامی تنگ نکردهاند و جا دارد به این خواسته آنها تن داده شود.
چیزی که حالا باید از سوی ایرانیهای دلسوز به این مرز و بوم با مدیران جامعه بدون گرفتگی زبان در میان نهاده شود این است که با چشمهایی بازتر و گوشهایی تیزتر به رفتار و گفتار آمریکاییها نگاه کنند و بشنوند و از سادهسازی خودداری نمایند. آسان نشان دادن بازکردن گرههای تنیده شده بر دست و پای ایران به همان اندازه خطر دارد که دشمن بیش از اندازه نیرومند نشان داده شود. باید ایران را از مسیرهای هرچه کمخطرتر از آسیبهای پس از این در امان نگه داشت. هیچ گروهی در ایران باور ندارد باید در برابر نیروهای خارجی که برای بلعیدن ایران آزمندی نشان میدهند آرام ماند و کاری نکرد اما هیچ گروهی هم باور ندارد همه راهها به جنگ باز شوند. گاه یک حرف و راهکار سیاسی کارآمد راهگشاتر و بازدارندهتر از هر ابزار نظامی بوده و این را تجربه به بشر یاد داده است. ایرانیان مداراجو و آرام با چشمهایی باز و گوشهایی تیز رفتارها را میبینند و سخنان را میشنوند و به هنگامهای که نیاز است واکنش نشان میدهند.
