روی صحنه چین است؟
یکم- مناسبات جمهوری اسلامی و نظام سیاسی آمریکا در دوره ریاست دونالد ترامپ از سال۱۳۹۷ به این سو – دوره جو بایدن را خط می کشیم – تنش زا بوده و هست. اگرچه در دوره ریاست جمهوری سید ابراهیم رییسی جنگ نشد اما در خرداد ماه سال گذشته آمریکا جنگ با ایران را با دادن سکان هدایت به اسرائیل آغاز کرد. این دو کشور در ۵اسفند سال قبل بهطور مشترک دوباره به ایران حمله کردند. در این دوره کشورهای عرب حاشیه خلیج فارس بهویژه قطر و عمان کوشش کردند در نقش میانجی ظاهر شده و راه آشتی را بازکنند اما پس از شروع جنگ اسفند۱۴۰۵ این نقش کمتر شد زیرا جمهوری اسلامی این دو کشور را شایسته تنبیه دانست چون به آمریکا پایگاه داده بودند.
دوم- خب، پس از آن چه شد؟ هیچ کشور دیگری نخواست میانجیگری کند؟ چرا برخی کشورها مثل ترکیه، مصر و پاکستان کوشش کردند وظیفه میانجیگری را بر دوش بگیرند و هرکدام نیز اقدامهایی انجام دادند اما آن کشوری که کامیاب شد میانجی اول شود پاکستان بود و هست.
سوم- چرا پاکستان انتخاب شد؟ واقعیت این است که ترکیه با وجود دوستی با جمهوری اسلامی یک عضو نیرومند ناتو بوده و هست و این یک نقطه ناخوشایند برای میانجیگری بود. مصر نیز در آخر کار یک کشور عرب به حساب میآید و عربهای خلیجفارس از وجود او خشنود و آمریکا نیز این کشور را قبول داشت اما جمهوری اسلامی قبول نکرد.
چهارم- مزیت پاکستان چیست؟ رهبری پاکستان که ترکیبی از بالاترین فرد نظامی در این کشور و نیز نخستوزیر است به دلیل دوستی دیرینه با جمهوری اسلامی اعتماد را جلب کرده بودند. عربستان با چین مناسبات ویژه و نیز با عربستان پیمان دفاعی مشترک دارد و به همین دلیل برگزیده شد.
پنجم- پس نقش چین آشکار شد؟ بله اولا یک موافقتنامه پنجبندی مشترک بین چین و پاکستان منتشر شد. ثانیا به نظر میرسد پاکستان شتاب دارد و کمی از بردباریاش کاسته شده که شاید دلیلش خواست چین است.
