فردای ایران عزیزتر از جان

محمدصادق جنان صفت –  ایران عزیز در سال‌های پس از پیروزی انقلاب اسلامی ذیل مقوله‌های دیگر تعریف می‌شد و ایران‌دوستان و میهن‌خواهان روزگار سخت و ناجوانمردانه‌ای را تجربه می‌کردند. این وضعیت اکنون دگرگون شده و همان کسانی که میهن‌دوستی را کاری خفیف می‌دانستند در صف اول ایران‌خواهی ایستاده و اتفاقا حالا در ذیل همین پرچم نیز ایران عزیزتر از جان را تضعیف می‌کنند. ایران در پویش تاریخ دوره‌های تلخی را سپری کرده و گاه تا مرز نبودن نیز قرارگرفته  اما از میان آتش فتنه بیرون آمده است. ایرانیان نشان داده‌اند برای آبادانی و آزادی سرزمینشان رنج‌ها و دردهای مشترک را به‌جان می‌خرند و برای یکپارچگی سرزمین، بیشترین کوشش را دارند. تجربه تاریخی نشان می‌دهد ایرانیان علاوه‌بر اینکه در میدان نبرد نظامی بوده و هستند تا از سرزمین و میهن دفاع کنند از ابزارهای نیرومندتر نیز بهره برده‌اند. ایرانیان از بردباری و مدارا و نرم‌خویی نیز در کنار ادوات جنگی بهره برده‌اند و اتفاقا تاریخ این مرز و بوم نشان می‌دهد نیرویی بیش از نیروی سفت و سخت به‌کار می‌آید. مهاجمان به ایران در پویش تاریخ هرگز از ایرانیان شکست نظامی سخت نخورده‌اند و نیرویی که مغول‌ها و عرب‌ها را عقب رانده، فرهنگ رواداری و فرهنگ بردباری بوده؛ این‌گونه بوده که ایران توانسته است بماند.

حالا ایرانیان در دهه سوم قرن بیست‌ویکم می‌بینند که کشورشان با یک کشور کوه‌پیکر و برخی کشورهای ایجاد‌کننده اخلال در حالت جنگ قرار دارد. موضوع اختلاف ایران با آمریکا و غرب تا همین چند ماه پیش بر سر این بود که جمهوری اسلامی می‌گوید داشتن تکنولوژی غنی‌سازی اورانیوم در اندازه‌های بالا برای هدف‌های صلح‌آمیز حق این نظام است و آمریکا و غرب این را قبول نداشتند. حالا اما تمرکز اراده دونظام سیاسی از انرژی هسته‌ای بر تنگه هرمز متمرکز شده و نیز حمایت بدون چون و چرای جمهوری اسلامی از حزب‌الله لبنان و حماس و گروه‌های عراقی متمایل به تهران تغییر یافته است.

حقیقت این است که در منازعه بر سر داشتن یا نداشتن تکنولوژی غنی‌سازی اورانیوم از سوی جمهوری اسلامی، یکپارچگی بزرگی از سوی غرب دیده نمی‌شد یا درجه اتحاد آنها کمتر بود اما در داستان تنگه‌هرمز جمهوری اسلامی باید بسیار کوشش کند که آرمان خود را به جهان بقبولاند. در وضعیت امروز جهان و با توجه به نابرابری در متقاعدکردن شهروندان جهانی، میان جمهوری اسلامی و غرب به نظر می‌رسد باید راهبردی کارآمد پدیدار شود.

شوربختانه در نگاه شهروندان جهانی، ایرانیان کسانی معرفی می‌شوند که می‌خواهند با پدیدار کردن سختی برای مردم جهان از تنگه‌هرمز منابع مادی و قدرت بازدارندگی فراهم کنند. این نگاه باید دگرگون شود و جمهوری اسلامی بهتر است در این نبرد به ابزار کارساز ایرانیان یعنی مدارا و بردباری روی بیاورد و از این نیرو برای پیش‌برد آرزوهایش استفاده کند. ایران عزیزتر از جان باید از هر درشت‌گویی دور بماند و نگه‌داری با سرافرازی، ذیل هیچ‌چیز دیگری قرار نگیرد.