به سوی آشوب یا آرامش
آرامش نسبی میان آمریکا و جمهوری اسلامی پس از موافقت دوسوی مجادله برای آتشبس موقت دوهفتهای از روز جمعه به سوی آشوب پیش رفته و اکنون که این نوشته آماده میشود انبوهی از خبرها و گزارشهای غیررسمی درباره آشوب دردسرساز اینسو و آنسو پراکنده میشود. برآیند اینگونه خبرهای غیررسمی نشان نمیدهد گفتوگوهای دور دوم در اسلامآباد پاکستان در همین روزها و پیش از پایان آتشبس برگزار خواهد شد مگر اینکه همین امروز و فردا در تهران و در پایتخت آمریکا تصمیمهای تازهای درباره برخی مسائل از سوی ادارهکنندگان جمهوری اسلامی و ادارهکنندگان کاخ سفید گرفته شود.خرد و تجربه و خواست شهروندان فرمان میدهد ادارهکنندگان جنگ و کشور از هر نیرویی برای گریز از روشن شدن آتش جنگ بهره ببرند و راههایی برای اینکه دوباره در چاه جنگ نیفتیم پیدا کنند.
درست است که جنگیدن غیرمتقارن جمهوری اسلامی، آمریکا را برای رسیدن به هدف اصلی که تغییر رژیم سیاسی در ایران بود ناکام کرده است و با همین استدلال نظامیها و سیاسیون ادارهکننده کشور بر طبل پیروزی میکوبند اما واقعیتها را نیز باید دید. ایران و ایرانیان از این جنگ ۴۰روزه آسیبهای روحی و مادی قابل اعتنایی دیده و هماکنون و با اینکه دولت یکسره تبلیغ میکند که برای تهیه خورد و خوراک ایرانیان مشکلی نداریم اما نمیتوان تورم جهش یافته را انکارکرد که پشت گروههای کمدرآمد را خم کرده و میکند. نمیتوان از هزاران هزار نیروی کاری که پس از ۱۵فروردین با درهای بسته محل کار خود روبهرو شده یا از سوی کارفرمایان به آنها گفته شده است چند هفتهای درنگ کنند و تاب بیاورند، به راحتی گذشت. نمیتوان انکار کرد که تخریب فولاد و پتروشیمیها درآمد اصلی صادرات غیرنفتی را از دسترس بیرون برده است. شاید بسیاری از خبرهایی که این روزها از به هم خوردن تعادل در بازار کالاها در کشورهای گوناگون از سوی خبرگزاریهای داخلی با شتاب ترجمه و در دسترس مشتریان این رسانهها نهاده میشود درست باشد اما واقعیتهای جامعه ایرانی را نیز باید دید.
ایرانیان این روزها در حال و هوای روزهای پیش از ۹ اسفند۱۴۰۴ قراردارند و از هم میپرسند پس از پایان آتشبس، جنگ از سرگرفته میشود یا اینکه آتشبس تمدید خواهد شد. شوربختانه با وجودی که نفر اول گفتوگوکننده با آمریکاییها میگوید دانستن حق مردم است اما به هردلیل نمیتواند یا نمیخواهد درباره پس از پایان آتشبس چیزی بگوید و شهروندان را در بلاتکلیفی قرار میدهد.
آیا پس از آرامش نسبی برپاشده در این روزهای آتشبس باید آشوب بزرگ را زندگی کنیم یا اینکه این وضعیت ادامه مییابد. اگر شهروندان نتوانند از رفتار و گفتار ادارهکنندگان نشانهای سر راست در این باره پیدا کنند به سوی استفاده از روایتهای خارجیها گرایش پیدا خواهند کرد که معلوم نیست آدرس درست میدهند یا فریب بزرگتری در برنامه دارند. بیایید آرزو کنیم جنگ نشود و تخریبهای بیشتر در راه نباشد. این آرزوی مردم است.
