روزنامه جهان صنعت

گاهی خطرناک‌ترین تغییرات در اقتصاد آنهایی نیستند که با جهش‌های بزرگ رخ می‌دهند بلکه آنهایی‌ هستند که آرام، بی‌صدا و در دل اعداد کوچک اتفاق می‌افتند. پاییز۱۴۰۴ یکی از همان مقاطع است. نرخ بیکاری به‌8/‏7‌درصد رسیده؛ رقمی که در نگاه اول همچنان «تک‌رقمی» و قابل دفاع به‌نظر می‌رسد اما وقتی این‌عدد را کنار کاهش نرخ مشارکت اقتصادی که به‌7/‏40‌درصد رسیده، می‌گذاریم تصویر تغییر می‌کند.

دور نخست مذاکرات ایران و آمریکا برگزار شد و حالا اخباری مبنی‌بر برگزاری دور دوم این مذاکرات در ژنو به گوش می‌رسد؛ در همین رابطه اظهارات مختلفی از سوی چهره‌های تاثیرگذار بر این روند اتخاذ مطرح شده و همین اظهارنظرات شک و تردیدهایی در رابطه با میزان ثمربخش بودن این دیدار ایجاد کرده و به عقیده برخی باعث کم‌فروغ شدن امید برای حل مشکلات شده است.

گزارش شامخ دی‌ماه1404 به‌روشنی نشان می‌دهد که اقتصاد ایران با پدیده خطرناک و عمیق «رکود تورمی» دست‌وپنجه نرم می‌کند.

دولت آمریکا در حال بررسی کاهش دامنه تعرفه‌های گسترده بر فولاد و آلومینیوم است؛ عوارضی که هم برای شرکت‌های آمریکایی محاسبه‌پذیری دشواری دارد و هم به یکی از گره‌های اصلی در مذاکرات تجاری با اتحادیه اروپا تبدیل شده است.

بی‌ثباتی قوانین بودجه و نرخ خوراک و مالیات و عوارض، سرمایه‌گذاری در صنعت پتروشیمی ایران را کاهش و رقابت‌پذیری این صنعت را تضعیف می‌کند.

بازار مسکن در عمیق‌ترین رکود سال‌های اخیر، شرکت‌های انبوه‌سازی را به دو گروه متفاوت تقسیم کرده است؛ بخشی با اتکا به پروژه‌های آماده، سودآور و برخی زیربار هزینه‌ها، زیان‌ساز شدند.

اصلاح پایدار حکمرانی اقتصادی بدون استقرار سازوکارهای شفاف پاسخگویی در فرآیند تصمیم‌سازی و اجرا به نتیجه مطلوب نمی‌رسد.

قتل ملیکای ۲۲ ساله بار دیگر نگرانی‌ها درباره افزایش خشونت علیه زنان و ضعف حمایت‌های قانونی را تشدید کرد.