نبرد اورژانس زیر بمباران

گروه جامعه
کدخبر: 625675
کارشناسان اورژانس در جنگ با وجود بمباران و خطرات، به نجات جان مجروحان و کمک به بیماران ادامه دادند.
نبرد اورژانس زیر بمباران

جهان صنعت- برای کارشناسان اورژانس فرقی نمی‌کند جنگ باشد یا صلح، تعطیل باشد یا روز کاری آنها همیشه برای کمک به‌مجروحان و بیماران آماده هستند و لباس سفیدشان آرامبخش آسیب دیدگان.

در جنگ۴۰روزه بعد از هر حمله و انفجاری نگاه همه مجروحان و آسیب‌دیدگان به‌دنبال افرادی بود که دردی از دردشان را کم کند و  دست کمکی به‌سویشان دراز کند که تکنسین‌های اورژانس یکی از این‌نیروهای امدادی بودند که بعد از حمله وارد صحنه می‌شدند تا نفسی را نجات دهند و زندگی‌ را تداوم ببخشند.

طبق گفته رییس سازمان اورژانس استان تهران تا روز ۱۲‌فروردین‌ماه بیش از ۳هزارماموریت مرتبط با جنگ در پایتخت انجام شده که روایت دونفر از کارشناسان اورژانس که در جنگ اخیر در این‌ماموریت‌ها حضور داشتند را در ادامه می‌خوانید:

محسن سامخانیانی با ۱۸‌سال سابقه خدمت و محسن نجفی با ۲۱‌سال سابقه خدمت دوکارشناس فوریت‌های پزشکی اورژانس استان تهران هستند که در جنگ رمضان همانند جنگ ۱۲‌روزه در میدان بودند. یکی از آنها زیر بمباران نفسی را بازگرداند و دیگری در سایه جنگ کودکی را به‌این‌دنیا آورد و یادآور شد که زندگی هنوز ادامه دارد… .

عملیات احیا زیر بمباران

در جنگ اخیر ۱۷‌نفر که دچار حملات قلبی شده بودند با عملیات احیای پرسنل اورژانس تهران به‌زندگی بازگشتند و روایت زیر درباره نجات یکی از آنهاست.

محسن سامخانیانی، کارشناس موتورلانس اورژانس استان تهران در گفت‌وگو با ایسنا، می‌گوید: ۱۸‌سال پیش تصمیم گرفتم شغلی را انتخاب کنم که در آن بتوانم به‌مردم کمک کنم و در اوج جوانی بودم که با دیدن آمبولانس به‌این‌شغل علاقه پیدا کردم و از آن روز به‌مدت ۱۰‌سال در آمبولانس و در سال‌های اخیر نیز تا به‌امروز با موتورلانس به‌ماموریت می‌روم و در جنگ۱۲‌روزه و ۴۰‌روزه نیز با موتورلانس به‌مردم کمک می‌کردم.

سامخانیانی می‌گوید: وقتی جنگ شروع شد من در خانه بودم و آن روز شیفت نبودم اما بلافاصله خودم را به‌پایگاه اورژانس رساندم. در شرایطی که از همان روز اول جنگ همه کارمندان یا تعطیل بودند یا دورکار ما بیشتر از هر زمان دیگری در محل کار حضور داشتیم و به‌ماموریت‌های زیادی نیز اعزام شدیم.

در شرایطی که همه کارمندان تعطیل بودند کنار مردم بودیم

تمام مرخصی‌هایمان لغو شده بود و در هیچ زمان خاصی مثل شب عید، سال تحویل، سیزده‌بدر و غیره در کنار خانواده‌هایمان نبودیم. علاوه بر این‌هر روز که از خانه خارج می‌شدیم احتمال داشت دیگر بازنگردیم و همین مساله فشار را برای خانواده‌هایمان بیشتر می‌کرد و از آنها ممنونم که متوجه حساسیت شغل ما بودند و حتی کنار ما در تهران ماندند.

این کارشناس موتورلانس با اشاره به‌اینکه با موتور نمی‌شود مجروحان را به‌مراکز درمانی منتقل کرد، ادامه می‌دهد: ما در جنگ علاوه بر خدمت‌رسانی به‌مجروحان به‌ماموریت‌های دیگر مثل تصادفات و غیره نیز اعزام می‌شدیم و من سعی می‌کردم در هر ماموریتی اقدامات اولیه برای مجروحان را انجام دهم تا زمانی که آمبولانس می‌رسد مجروحان سریع‌تر منتقل شوند و معطل امور تریاژ نشوند. در جنگ نیز به‌هر ماموریتی که اعزام می‌شدم خیلی زود خودم را به‌آنجا می‌رساندم و از همان لحظات اولیه سعی می‌کردم خونریزی مجروحان را بند بیاورم و پانسمان کنم تا از آسیب بیشتر جلوگیری کنم.

شهادت همکارم بدترین لحظه زندگی‌ام بود

در این‌جنگ بدترین لحظه‌ای که به‌خاطر دارم شهادت همکار عزیزمان آقای علی عبدالهی بود که صبح روز شهادتش با من در پایگاه شیفت بود و با آمبولانس به‌ماموریت رفت اما همان شب با پیکر سوخته‌اش مواجه شدم و به‌همراه سایر همکارانم پیکر او را از محل حادثه منتقل کردیم که بدترین خاطره زندگی‌ کاری‌ام بود اما در این‌میان خاطره‌های خوب نیز داریم. مثلا وقتی تهرانسر مورد حمله قرار گرفت ما برای ماموریت اعزام شدیم و توانستیم مردی را که زیر آوار مانده بود خارج کنیم. وقتی از زیر آوار خارج شد متوجه شدم بر اثر جراحات دچار ایست قلبی شده که سریعا عملیات احیا را آغاز کردم.

درحال انجام سی‌پی‌آر بودم که جنگده دشمن دوباره بازگشت و مجددا همان نقطه را بمباران کرد من نیز مثل هر کس دیگری ترسیده بودم اما اگر یک‌لحظه دست از عملیات احیا می‌کشیدم این‌فرد جانش را از دست می‌داد. به‌همین دلیل من از جایم تکان نخوردم و احیا را ادامه دادم تا اینکه خداروشکر ضربان مجروح بازگشت و توانستیم بعد از بمباران مجدد او را زنده به‌بیمارستان تحویل دهیم که این‌ماموریت بسیار برایم لذت‌بخش بود چون در بمباران نیز دست از نجات مردم نکشیدم. البته در همین ماموریت بود که هنگام خروج از منطقه از ارتفاعی سقوط کردم که موجب چند خراشیدگی و زخم شد اما بلافاصله توانستم به‌ماموریت بعدی اعزام شوم.

مردم با دیدن ما آرام می‌شدند

این کارشناس اورژانس پایتخت درباره اهمیت حضور نیروهای امدادی در جنگ می‌افزاید: در حمله به‌مناطق مسکونی مهم‌ترین اقدامی که ما انجام می‌دهیم قبل از هرگونه عملیات درمانی، تزریق آرامش و آرام کردن محیط است. ما در بدو ورود به‌هر منطقه‌ای تلاش می‌کنیم اول جو را آرام کنیم تا آرامش بر محیط بازگردد و بعد با اولویت نوع مجروحیت به‌مجروحان کمک می‌کنیم. در این‌میان کودکان بیشترین افرادی هستند که در حملات دچار ترس و حملات عصبی می‌شدند که با دیدن لباس و خودرو موتورهای ما کمی آرام می‌شدند و وقتی از نزدیک ما را می‌دیدند انگار خیالشان راحت می‌شد و تحمل محیط برایشان راحت‌تر می‌شد که همین مساله نیز بسیار برای ما لذت بخش بود.

انجام زایمان موفق در سایه جنگ

براساس اعلام سازمان اورژانس استان تهران، درطول جنگ پنج‌زایمان موفق توسط پرسنل اورژانس در منازل یا آمبولانس‌ها انجام شده که نجفی یکی از کارشناسانی است که یک‌تولد موفق در پرونده کاری خود دارد.

محسن نجفی، کارشناس فوریت‌های پزشکی اورژانس استان تهران که ۲۱سال سابقه کار دارد نیز در گفت‌وگو با ایسنا، درباره امدادرسانی‌ها در روزهای جنگ می‌گوید: امسال در بیست‌ویکمین‌سال خدمت هستم و دوجنگ را پشت‌سر گذاشتم. زمانی که تصمیم گرفتم به‌عنوان عضوی از کادر درمان خدمت کنم اورژانس را انتخاب کردم چون هیجان اقدامات پیش بیمارستانی را دوست داشتم اما هیچوقت فکر نمی‌کردم جنگ را هم در کشورم ببینم و در این‌شرایط به‌مردمم کمک کنم.

من در دوجنگ اخیر دوشیفته در پایگاه حضور داشتم و به‌نظرم جنگ دوم خیلی شدیدتر بود زیرا تعداد مجروحان آنکه بیشترشان هم غیرنظامی بودند بیشتر بود.

ازآنجایی‌که من با موتورلانس بودم بعضی وقت‌ها زودتر از تیم ارزیاب به‌منطقه مورد حمله می‌رسیدم و شدت حادثه، تعداد مجروحان و شهدا و ناوگان مورد نیاز را پیش‌بینی و به‌مرکز اعلام می‌کردیم. سپس به‌مجروحان کمک می‌کردیم و اقدامات اولیه درمانی را برای مجروحان انجام می‌دادیم تا آمبولانس‌ها برسند.

نجفی درباره ماموریت خاص خود در زمان جنگ می‌افزاید: اواسط جنگ بود که یک‌ماموریت انتقال زن باردار برای زایمان به‌من محول شد. یعنی یک‌زن باردار بر اثر حملات دچار استرس شدید شده و چون شرایط خیلی خطرناک بود نتوانسته بود به‌بیمارستان منتقل شود. سریعا خودم را به‌خانه آنها رساندم و متوجه شدم زایمان بسیار نزدیک است.

از آنجایی که در آن شرایط بحرانی انتقال این‌زن میسر نبود به‌او کمک کردم تا در خانه زایمان کند و خوشبختانه این‌نوزاد سالم به‌دنیا آمد و توانستیم خیلی زود نوزاد و مادرش را به‌بیمارستان منتقل کنیم.

در این‌جنگ به‌دنیاآمدن این‌نوزاد بسیار برایم لذت بخش بود و انگار به‌ما نوید می‌داد که زندگی ادامه دارد و اگر جانی از دست رود جان دیگری به‌وجود می‌آید.

منبع: ایسنا

آخرین اخبار