روزنامه جهان صنعت

تاریخ ارزش‌گذاری سهام نشان می‌دهد تقریباً هر بحران بزرگ مالی، ضعف یکی از روش‌های رایج ارزش‌گذاری را آشکار کرده و سرمایه‌گذاران را واداشته است ابزارهای خود را اصلاح کنند. از تمرکز بر سود تقسیمی و ارزش دفتری پیش از سقوط ۱۹۲۹ تا سرمایه‌گذاری ارزشی گراهام، رشدگرایی فیشر، مدل‌های تنزیل جریان نقدی، نسبت قیمت به سود و بازده سرمایه، هر روش در دوره‌ای مفید بوده اما زمانی که به صورت مکانیکی و بدون توجه به واقعیت کسب‌وکار به کار رفته، زمینه خطا و حباب را فراهم کرده است. درس اصلی این تاریخ ساده است؛ هیچ فرمولی جای فهم شرکت، کیفیت سود، جریان نقدی و قیمت مناسب را نمی‌گیرد.