شرح آنچه در سالهای اخیر بر بازار نشر، کتاب و مطبوعات کشور رفته است، در کلام و کلمه نمیگنجد. بهقول مرحوم مهدی اخوان ثالث، «نمیگردد زبانم تا بگویم ماجرا چون بود»
چای ایرانی پس از بیش از یک قرن به بخشی از هویت و میراث فرهنگی ایران تبدیل شده و حفظ آن به تداوم تولید وابسته است.
منطقه تیمره در مرز استانهای اصفهان و مرکزی و در محدودهای وسیع میان گلپایگان و خمین، یکی از شگفتانگیزترین پهنههای سنگنگارهای ایران و جهان بهشمار میرود؛ جایی که صخرهها در طول هزاران سال به بومهایی طبیعی برای روایت تاریخ، فرهنگ و زیست انسان تبدیل شدهاند.
از اسفندماه گذشته و همزمان با وقوع جنگ 40روزه، تمرکز رسانهها و افکار عمومی بیش از هر زمان دیگری به مسائل سیاسی، امنیتی و اقتصادی معطوف شد؛ شرایطی که باعث شده موضوعاتی مانند حفاظت از میراثفرهنگی، خواسته یا ناخواسته، در حاشیه اولویتهای خبری قرار گیرد.
کریستوفر نولان پس از آنکه با «اوپنهایمر» یکی از مهمترین موفقیتهای تاریخ حرفهای خود را رقم زد و سرانجام جایزه اسکار بهترین کارگردانی را بهدست آورد، مسیر خود را بهجای ادامه دادن در جهان تاریخ معاصر، به گذشتهای دورتر کشاند؛ به هزاران سال پیش، به زمانی که اسطورهها نهفقط داستان بلکه بخشی از حافظهجمعی بشر بودند.
کتاب سالهاست که از جایگاه یک کالای فرهنگی و سرمایهساز بهکالایی لوکس در سبد مصرف خانوار ایرانی تنزل یافته؛ روندی که نه یک اتفاق مقطعی بلکه نتیجه زنجیرهای از سیاستهای حمایتی ناکارآمد، بیتوجهی بهاقتصاد نشر و ضعف در صیانت از حقوق ناشران و مولفان است.
ایران، گنجینهای بیهمتا از میراث فرهنگی و آثار تمدنی را در دل خود جای داده است. با این حال آنچه امروز شاهد آن هستیم تصویری تلخ از بیتوجهی و ضعف مدیریت در حفاظت از این سرمایههای گرانبهاست.
در حالی که اقتصاد ایران به روزهای پایانی سال نزدیک میشود و مطابق سنت هر ساله بازار شب عید باید موتور محرک بسیاری از کسبوکارها باشد، واقعیت میدانی چیز دیگری را نشان میدهد.
صنعت گردشگری این روزها یکی از تاریکترین مقاطع تاریخی خود را تجربه میکند. از ابتدای سال۱۴۰۳ کشور در معرض موجی از تنشهای داخلی و بینالمللی قرار گرفت که بیوقفه بر پیکر نحیف گردشگری کوبیده و آن را به حاشیه رانده است.
در روزهای اخیر خبر برخورد با عوامل برگزاری رویداد «ماراتن کیش» موجی از واکنشها را در شبکههای اجتماعی و رسانهها برانگیخت.
آخرین اخبار





