وقتی کامپوزیت ساختمانها را به تله آتش تبدیل میکند
جهان صنعت- چند دقیقه کافی است تا یکجرقه کوچک بهآتشی مهارنشدنی تبدیل شود؛ آتشی که از دل نمای ساختمان بالا میرود، طبقات را درمینوردد و جان دههانفر را تهدید میکند؛ اتفاقی که در سالهای اخیر بارها در ساختمانهای تجاری، اداری و حتی مراکز درمانی تکرار شده و هربار بحث ناایمنی ساختمانها را دوباره بر سر زبانها انداخته است.
در سالهای اخیر آتشسوزی در ساختمانهای بلند مرتبه و مراکز تجاری بهیکی از نگرانیهای جدی مدیریت شهری و نیروهای امدادی تبدیل شده است. باوجود اینکه بارها مسوولان مربوطه بهمالکان ایندسته از ساختمانها و حتی ساختمانهای کمواحدتر اخطارات ایمنی را داده و حتی اخطار و تهدید بهپلمب اینمراکز بهمیان آمده اما بیتوجهی مالکان و بعضا عدم پیگیری مستمر ازسوی دستگاههای اجرایی و قضایی و ضمانت اجرا تهدید جانی و مالی را در اینساختمانها بههمراه داشته است.
نمایی زیبا، خطری پنهان
حادثه آتشسوزی بیمارستان گاندی یکی از مهمترین نمونههایی بود که توجه افکار عمومی را بهخطرات نمای کامپوزیت جلب کرد. در آن حادثه شعلههای آتش بهسرعت در بخش بیرونی ساختمان گسترش پیدا کرد و تصاویر آن نگرانیهای زیادی درباره استفاده از مصالح قابل اشتعال در نمای ساختمانها بهوجود آورد. پس از آن نیز آتشسوزی پاساژ ارغوان در اندیشه بار دیگر اینهشدار را تکرار کرد که بسیاری از ساختمانهای پرتردد هنوز از استانداردهای لازم ایمنی فاصله دارند.
استفاده از نماهای کامپوزیت غیراستاندارد، نبود سیستم اعلام و اطفا حریق و ناپایداری سازه از جمله خطرات ساختمانهای اداری و تجاری و حتی مسکونیهایی است که بالای ۳۰۰نفرجمعیت دارند. کمترین هزینه و کوتاهترین زمان برای رفع خطر میتواند ضامن جان و مال بسیاری از ساکنین و مالکین شود اما متاسفانه در بسیاری از موارد ما شاهد بیتوجهی بهامر ایمنی هستیم و در زمان وقوع حادثه بهیکبار تمام اینبیتوجهیها دود و حریق درمقابل چشمهایمان زبانه میکشد؛ زمانی که دیگر کار از کار گذشته و تاوان اینبیتوجهی جان و اموال ماست.
حریق در مجتمع تجاری اداری ارغوان اندیشه با ۳۰۰واحدتجاری و اداری و استفاده گسترده نمای کامپوزیت یادآور حادثه بیمارستان گاندی و چندین حادثه حریق در ساختمانهای دیگر است. گرچه علت حادثه اینمجتمع هنوز اعلام نشده اما در آنچه که مشاهده شد نمای ساختمان نقش بسیاری در اینحریق ایفا کرد.
ارغوان سوخته و پشیمانی بیفایده…
بهگفته هیاتمدیره متجمع ارغوان، مجید کریمیان متجمع ارغوان سال۱۳۸۲ احداث و در سال۱۳۹۳ نیز پایان کار را اخذ کرد. آن زمان استانداردهای لازم را برای دریافت تاییدیه از آتشنشانی داشته و تاییدیه آتشنشانی و پایان کار نیز صادر شده بود. پس از آن در سال۱۳۹۵ آئیننامهای درخصوص شکل و نحوه متریال کامپوزیتها و نحوه تایید آسانسورها صادر شد که با آئیننامههای قبلی متفاوت بود. یعنی دوسال بعد از اخذ پایان کار پاساژ ارغوان آئیننامههای مربوط بهاستفاده از کامپوزیتها در نمای ساختمانها دچار تغییرات شد.
وی در ادامه اظهار میکند که آتشنشانی درباره شرایط ایمنی اینساختمان اعلام کرده بود که یکرمپ برای پارکینگ اینمجموعه با اینحجم از اتومبیل کافی نیست و پارکینگ باید دو رمپ داشته باشد چراکه یکرمپ در زمان حادثه پاسخگوی خروج تعداد بالای اتومبیلها نیست. باتوجه بهاینکه مقررات در سال۹۵ دچار تغییرات شده بود کامپوزیتها نیز باید کنده میشد چراکه آتش زا بود. ما نیز اعلام کردیم تعیینتکلیف اینموضوع در صلاحیت هیاتمدیره نیست و مستلزم تصمیم مجمع عمومی ساختمان بوده و ازطرفی ۴۷درصد سهام پاساژ متعلق بهشهرداری اندیشه است.
وی درباره اینکه باتوجه بههشدار آتشنشانی آیا امکان اصلاح نمای کامپوزیت پاساژ بزرگ ارغوان وجود داشت یا خیر، گفت که ایناقدام دارای بار مالی زیادی بود. درباره اینموضوع نیز دو بحث وجود داشت: یکی قدرالسهم مالکان خرد واحدهای تجاری و اداری پاساژ از تعویض کامپوزیت بود که باید جمعآوری میشد و دیگری نیز میزان سهم شهرداری بهعنوان مالک عمده بود. شهرداری مالک ۴۷درصد پاساژ بود که اعلام کرده بود ما آماده هستیم سهم خود را پرداخت کنیم اما ۵۳درصد دیگر باید ازطریق مالکان واحدها تامین میشد. بارها اینموضوع را در مجمع عمومی ساختمان اعلام و تاکید کردیم آتشنشانی میگوید نمای کامپوزیت ساختمان در زمان وقوع آتش خطرات زیادی دارد اما درنهایت فایدهای نداشت.
سهلانگاری و پاسکاری ایمن سازی حادثهای را رقم میزند که با هیچ چیزی قابل جبران نیست. اگر آن ساختمان را چند بار دیگر تخریب کنند و باز بهترش را بسازند و بهصورت مجانی هم در اختیار مالکان قرار بدهند جبران هشتجان ازدسترفته نخواهد شد. اگر وام بدهند بازهم جبران کالاها و سرمایه ازدسترفته نخواهد شد. مسالهای که میتوانست خیلی راحتتر و کمهزینهتر با مشارکت و پیگیری اعضا در مدت زمان کوتاهتری حل و اصلاح شود اکنون دیگر هیچ جای جبرانی ندارد. مسوولان ناظری که اکنون بهپای کار آمدند اگر زودتر دست بهاقدام و اعمال قانون میزدند اکنون نیاز بهبرگزاری دادگاه و محکومکردن دیگری نبود. اکنون دیگر کار از کار گذشته است.
درکنار اینموضوع نبود سیستم اعلام و اطفای حریق بحران را پیچیدهتر میکند. بسیاری از ساختمانهای تجاری و اداری یا فاقد سیستم استاندارد هستند یا تجهیزات موجود در آنها بهدلیل نقص فنی، فرسودگی یا عدم سرویس دورهای کارایی لازم را ندارند. این درحالی است که سیستم اعلام حریق میتواند در همان دقایق ابتدایی ساکنان را از خطر آگاه کرده و سیستم اطفا نیز پیش از رسیدن نیروهای امدادی از توسعه آتش جلوگیری کند.
منبع: ایسنا
