اقتصاد ایران در سال۲۰۲۶ دیگر صرفا با یک دوره دشوار اقتصادی مواجه نیست بلکه آنچه درحال شکل‌گیری بوده تغییر ماهیت مساله توسعه است.
اقتصاد ایران در سال‌های اخیر با مشکلات بزرگ و کوچکی دست‌وپنجه نرم کرده است. فشار‌های ممتد اقتصادی و رشد محدود و حتی در زمان‌هایی تولید ناخالص داخلی منفی باعث شده تا اقتصاد هر روز رنجورتر شود.
صدای انفجارها در میدان نبرد شنیده شده اما اثر واقعی جنگ اغلب در جایی دیگر آشکار می‌شود؛ در قیمت نان، نرخ ارز، قبض انرژی و سفره مردم.
نفت به‌رغم پتانسیل بالای آن، به دلیل مدل حکمرانی رانتی و بیماری هلندی، به عامل تشدیدکننده ناپایداری و رکود تورمی بدل شده است.
دولت احمدی‌نژاد با ۶۱۸ میلیارد دلار بیشترین سهم درآمد نفتی پس از انقلاب را کسب کرد اما دولت‌ها همچنان از کمبود منابع گلایه دارند.
ایران و کره‌جنوبی در دهه ۱۹۶۰ میلادی در نقطه‌ای مشابه از مسیر توسعه قرار داشتند، اما نیم‌قرن بعد، یکی در صف 20 اقتصاد برتر جهان ایستاده و دیگری همچنان درگیر اقتصاد نفت‌پایه و ناپایدار است.
تورم مزمن و بالای ایران که ریشه در سلطه مالی دولت، وابستگی به نفت، ضعف استقلال بانک مرکزی و ناکارآمدی سیاست‌های پولی دارد، باعث فاصله چشمگیر ایران با کشورهای همسایه در ثبات اقتصادی شده است.
در طول تاریخ کشورهای مختلفی از جمله کشورهایی با اقتصاد سوسیالیستی مانند کره‌شمالی، کوبا و ونزوئلا، کشورهای در حال توسعه مانند هند، ترکیه و مصر کشورهای با اقتصاد نفتی مثل امارات و عربستان و کشورهای پیشرفته مانند آمریکا، فرانسه و ژاپن همگی در برهه‌هایی از سیاست قیمت‌گذاری دستوری استفاده و تجربیات تلخ و شیرینی را کسب کرده‌اند.
آخرین اخبار