کلید گشایش برای ایران
سرزمین باستانی ایران، روزهای سخت، تلخ و غصهداری را زندگی میکند. بزرگترین سختیای که این روزها بر ایرانیان فشار میآورد پیامدهای پا در هوا ماندن داستان جنگ و صلح است. ایرانیان در برزخ گرفتار شده و نمیدانند آینده پیشرو با جنگ ادامه دارد، به صلح میرسد یا اینکه همینطوری میماند که با آتشبس پس از جنگ ۴۰روزه روبهرو شده است. حالا دیگر رییسجمهور، معاون اول او و نیز شماری از وزیران کابینه و نیز وابستگان به کابینه میدانند فشار قابلاعتنایی به مردم آمده و زیر بار نرخ تورم فزاینده مواد غذایی عادی کمرشان تا شده است. به همین دلیل است که دوباره شمشیر از رو بسته و جنگ با محتکران و سودجویان را در دستور کار قرار دادهاند. در بیرون از کابینه نیز نهادهایی نظیر بسیج و نهاد تازه زاده شده است.
جانفدایان آمادگی خود را برای مبارزه با گرانفروشان اعلام کردهاند. محاسبههای بسیار ساده از رشد مزد و مستمری کارگران و بازنشستگان با همه تبصرههایی که در متن این متغیرها پنهان شدهاند نشان میدهد خرج از دخل حتی با وجود کنار گذا شتن همیشگی یا کوتاهمدت برخی کالاها مثل برنج ایرانی، گوشت قرمز و برخی اقلام لبنی بیشتر شده و پساندازی هم در کیسه و جیب مزد و مستمریبگیران دیده نمیشود.
در این وضعیت تاسفبار کدام کلید است که درهای بستهشده بر کسبوکار و معیشت ایرانیان را باز میکند یا انتظار میرود در آینده نه چندان دور میتوان از آن کلید استفاده کرد؟ تجربه نشان داده است تکیه بر توانایی داخلی و کنار نهادن قدرت اقتصادی جهان بیرون از ایران همان کلیدی نیست که بشود روزنههای فروبسته درکسبوکار شهروندان را بازکرد. این تصور که میتوان دور از جهان دارای اقتصاد نیرومند و دارای مازاد سرمایه و نیازمند به انرژی فسیلی زندگی و شهروندان را از تهیدستی رها کرد باید کنار گذاشت. داستان بسیار روشن است؛ ژاپن و کرهجنوبی در آسیا و آلمان و فرانسه در اروپا به نفت و گاز ایران نیاز دارند و میتوانند برای استخراج این دو کالای پرتقاضا سرمایه و تکنولوژی بیاورند اما جمهوری اسلامی با آنها دادوستد ندارد. در مقابل، جمهوری اسلامی با روسیه که رقیب اصلی ایران در بازار جهانی نفت و گاز است دوستی راهبردی دارد که تا امروز به هیچ دردی نخورده است.برای پایداری ایران و نگهداری از این آب و خاک که حالا همه اندیشههای سیاسی درون سرزمین ایران بهویژه هسته اصلی قدرت آن را عزیز و گرامی میدانند علاوه بر عشق و محبت نیاز به استفاده از خرد سیاسی هم دارد. مگر میشود با کشورهایی که نیازمند بخشی از طبیعت بخشنده این سرزمین هستند دادوستد نکرد و به سمت کشوری مثل کرهشمالی گرایش داشت که در پایینترین نقطه در میان کشورهای جهان از نظر درآمد سرانه قرار دارد.اگر به نگهداری از این سرزمین باستانی گرایش درست و درمان و غیرشعاری وجود داشته باشد باید با چشمهایی باز دوست واقعی را برای کشور جستوجو کرد. کلید باز کردن روزنههای بستهشده توسعه ایران را باید در همینجا پیدا کرد.
